Bir Dost Eli

337

Elinde bir tespih ile koşa koşa yanıma gelirken endişelendirmişti beni.

O yanıma gelirken bende aklımda dolaşan bir şiir ile meşgul oluyordum. Şair şöyle diyordu;

Ya elimden tutup kaldır

Ya gözümün önünden geçen iki yıldır

Ya sensin ya da savrulan bir küldür

Bırakma tut  sana gelen bu bir kuldur….

Sözleri beni uğraştırırken koşan bu adam acaba bir işaret mi diye düşündüm. Yaklaştı kalk hemen gidiyoruz dedi. Ben işin şaşkınlığını atlatamadan elimden tuttu gel hadi dedi. Sanki şiir bana o gelmeden mesaj veriyordu.dedim Mustafa hayırdır ne oldu ne bu telaş.

Kemal abinin hanımı vefat etmiş dün gece dedi. Kimse hastaneye gitmemiş biz gidelim deyince ayaklarımın bağı çözüldü oraya oturuvermişim.

Vay be kemal ağabey vay be Aysun abla bu nasıl bir hayattır Allah’ım diyebildim sadece. Kemal abi bizim can dostumuz kader arkadaşımız davada yoldaşı çile de ortağımız.Kendisi iki yıl önce bir iftira ile tutuklandı hala devam eden mahkemesi var vede tutukluluğu devam ediyor.Aysun abla ev hanımı ve de 4 çocuklu bir anne.eşi 2016 da tutuklandıktan hemen sonra üzüntüden kanser oldu.tedavi görüyor yoğun kemoterapi alıyordu kimi kimseleri de yoktu maalesef biz Kemal abinin dostları olarak yardım ediyor ablayı hastaneye götürüyor getiriyorduk. Kemal ağabey bize her görüşte selam iletir Allah razı  olsun onlardan dermiş.Abla her görüş dönüşü telefon eder bize selamını iletir bizde ona selamımızı iletirdik.

Bir ara Aysun abla iyileşir gibi oldu.Çok sevindik inşallah kemal ağabey çıkmadan iyileşecek diyorduk.Aysun abla 4 çocuğu ile mücadele ediyor hayat arkadaşının emanetlerini büyütmeye çalışıyordu. Çoğu zaman eve  ekmek alamadığını  duyuyor çok kızıyorduk. Abla ne olursun bir eksik olduğunda haber et biz alinin hanımı ile sana ulaştırırız dememize rağmen çekinir söylemezdi. İşte bu ablamız daha fazla dayanamamış olacak ki eşinin hasretine dün gece sessiz bir şekilde kimsesiz kaldığımız bir dönemde hakiki sahibimize ruhunu teslim etmiş. Ah be ablam sende bu yürek acısı nasıl bir acıydı ki tutunamadın dayanamadın. Hep sen derdin ben kendime değil şu çocuklara ağlıyorum kemale değil şu 4 çocuğa ağlıyorum. ben ölürsem acep ben ölürsem kim bakacak bunlara. Ne oldu be Aysun abla hani direnecektin hani Kemal ağabey çıkıncaya kadar ayaktayım diyordun. Sen dedin diyeceğini aslında ama kader ne yaparsın. Bu duygular ile koşa koşa gidiyorduk arabaya doğru. Arabaya bindik kimsede ses yok ben sustum arkadaşım sustu.sonra bir ara nasıl bir anne baba nasıl bir kaynana kayın baba kızlarının gelinlerinin yanında olmaz.son nefesini verirken neden niçin yanında olmak istemez bir baba bir anne dedi arkadaş. Allah belalarını versin nasıl bir fitnedir bu Allah’ım böyle. insanın evladından vazgeçirecek nasıl bi anlayış bu,ahir zamanda yaşadığımıza daha inanmayan var mı acaba.

Kemal abiye haber gitmiş izin almak için savcılıktan.Aysun abla bir şiir yazmış iliştirmiş yatağının hemen yanına.

Elife Ayşe’ye, Ceren’e ve oğlum Ahmet’e;

Ben gidiyorum yavrularım üzülmeyin

Kemalim’e söyleyin dövünmeyin

Bir gece geldi bir gece gitti söylenmeyin

Emanetin benimdi şimdi Allah’ın

Anne dedim sen söyle bencileyin

Babama selam söylemeyi  öncelemeyin

Tutan ellerimi yavrularıma önceleyin

Kemalime emanet 4 yavru hemen söyleyin

Ahirette çıkarsa karşıma geçsin demeyin

Bir hata idi bilemedik yenildik demeyin

Allah sorsun ahirette bir de siz deneyin

…….

Hastaneye vardık yanımızda arkadaşın hanımı ve bir kaç bayan abla gelmiş.aileden henüz gelen yok biz kemal abiyi beklerken babası geldi Aysun ablanın. Hiç kimse ile konuşmadan geçti gitti yanımızdan.cenazeyi alacaklar köye götüreceklerdi. Onlar bu işler ile uğraşırken benim gözüm 4 yavruyu aradı acaba nerede kaldılar diye bakınıyorum.  Annelerini büyük olan kız son kez baksın dediler.ama çocuklar yoktu sonradan öğrendim ki aslında Aysun abla 3 gün önce komaya girmiş çocuklar komşu da kalmışlar tam 3 gündür. Ne annene ne babaanne kimse sahip çıkmamış. Ah be dünya bu kadar mı acımasız oluyorsun ey yalan dünya sen ne aşağılık bir vicdan sahibi insan barındırıyorsun

Kemal ağabey geldi ceza evinden iki gün izin vermişler.eşine son görevini yaptı mezarına kürek kürek toprak attı dua etti ağladı ağladı ağladı hemde saatlerce biz yanına vardık ağabey hiç endişelenme bu çocuklar önce Allah’a sonra bize emanet.Bu yavrular sen çıkıncaya kadar bizim çocuklarımız merak etme dedik ama bir de ona sor.

Bugün kemal abinin iki yıldır süren duruşmalarında karar çıkmadı tutukluluğu na devam dendi maalesef. Çocuklar mı? çocuk esirgeme kurumu almak istedi babası izin vermedi çocukların halasının yanında babalarının çıkmasını bekliyorlar.Anne den öksüz babadan yetim çocuklar bizim geleceğimizin en acıklı yanları olacaklar.

Tarık Tuncay Berk 

Yayınlarımızın devamı adına, sizleri destek vermeye davet ediyoruz.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here